Tajemnice z Bainbridge ("Marcowe fiołki" Sarah Jio)

"Marcowe fiołki"

Autor: Sarah Jio

Wydawnictwo: Znak

Data wydania: 6 marca 2014, wyd. II

Liczba stron: 304

Moja ocena: 7,5/10, czyli bardzo dobra z plusem

Od dłuższego już czasu planowałm przeczytać „Marcowe fiołki” Sarah Jio. A ze względu na to, że moja lista książek, które chcę przeczytać stale rośnie, powieść autorki została omyłkowo przeze mnie pominięta.

Na szczęście wydawnictwo Znak wznowiło nakład - tym samym przypominając mi o powieści.
Okładka i „pachnący” kwiatowy tytuł magnetycznie przyciągnęły mnie do siebie. 

Ale muszę przyznać, że miałam pewne obawy przed sięgnięciem po lekturą. Bałam się, że będzie to przesłodzona historia, która jest przeznaczona tylko dla kobiet. Nic bardziej mylnego.

Książka zaczyna się w chwili, gdy Emily znana pisarka (obecnie wena twórcza ją opuściła) dowiaduje się, że mąż ją zdradził i zostawił dla innej. Jest to dla niej cios, porażka życiowa. Była pewna, że miłość przetrwa najgorsze chwile i będzie trwać wiecznie, czyli według przysięgi małżeńskiej:  "...i że Cię nie opuszczę aż do śmierci”. Bardzo kochała Joela. Jednak wszystko rozsypało się w jednej chwili…

Z pomocą przychodzi jej ciotka Bee mieszkająca na wyspie Bainbridge. W chwili, gdy dowiedziała się o problemach dziewczyny - zaprasza ją do siebie.

Emily po namowach przyjaciółki wyrusza w podróż. Na miejscu poznaje sympatycznych ludzi. Odnawia kontakt w ciocią. Zbliżają się do siebie. Odkrywa i korzysta z uroków wyspy.

Bardzo szybko w jej życiu pojawia się dwóch wielbicieli. Jej były chłopak Greg oraz nowo poznany Jack. Dwóch adoratorów w takim pięknym miejscu. Żyć, nie umierać. Wygląda na to, że los się do niej uśmiechnął. 

Kobieta znajduje w swoim pokoju, w szufladzie pamiętnik w czerwonej oprawie pisany w latach ’40 przez kobietę podpisującą się Esther. Pisze ona o nieszczęśliwej miłości do Elliota, który według jej obserwacji dopuścił się zdrady. W chwili, gdy się o tym dowiedziała zerwała zaręczyny i wyszła za mąż za innego mężczyznę. Rodzi się im córeczka. Nie jest to jednak sielankowe życie o którym Esther marzyła, bo cały czas kocha, myśli i tęskni za byłym ukochanym. Jej strach o niego się wzmaga, gdy dowiaduje, że wyruszył na wojnę. 

Po jego powrocie spotykają się. Namiętność kochanków powraca ze zdwojoną siłą. Uczucie, które nosili w sobie przez lata upomina się o zaspokojenie.

Emily zaczytuje w zapiskach i bez przerwy o nich rozmyśla. Podobnie jak ja. Obie chcemy się dowiedzieć, czy opowieść z pamiętnika jest odzwierciedleniem prawdziwych losów realnych osób, a może to tylko bardzo dobra wciągająca i pasjonująca fikcja literacka.

Pisarka nie spodziewała się, że ta historia tak ją zainteresuje i że tajemnica zacznie gonić tajemnicę; aby je wszystkie poznać i zrozumieć musi najpierw przeczytać całość. Później porozmawia z najbliższymi oraz z mieszkańcami wyspy, którzy pomogą jej wyjaśnić kim jest autorka dziennika oraz pomogą jej ustalić, co się z nią stało.

Dzięki kartkom powieści „Marcowe fiołki” poznajemy teraźniejszość oraz przeszłość.

Obie historie sprawiają, że powieść staje się piękną, przepełnioną chwilami szczęścia, smutku, ogromnego bólu po stracie najbliższych, zazdrości, sekretów, niedopowiedzeń , nadziei na lepsze jutro oraz kolejnych szans dla miłości - pomimo cierpień, które niekiedy potrafi sprawić nam nasz luby. 

Lektura ukazuje, że zawsze należy rozmawiać, wyjaśnić nieporozumienia i wierzyć w siłę miłości. Warto otworzyć się na nią pomimo naszych wcześniejszych złych doświadczeń z nią związanych oraz zaufać drugiej osobie.

„Miłość nie była cieplarnianym kwiatem zmuszanym do niechętnego kwitnięcia. Miłość była polnym zielem na poboczu drogi niespodziewanie pokrywającym się kwiatami”.*

Był taki moment w książce, że moje oczy się zaszkliły, a czytająca ostanie zdanie - poczułam smutek. Bardzo trudno było mi rozstawać się z postaciami literackimi. Żałowałam, że powieść nie jest dłuższa, abym mogła z nimi spędzić trochę więcej czasu. Na wyspie Bainbridge spędziłam tylko, a może aż jeden marcowy miesiąc.

Podczas czytania zapach kwiatów (nie tylko tych tytułowych) unosił się zarówno w życiu bohaterów jak i w moim. Poznałam sekret marcowych fiołków, ale go teraz nie zdradzę. Lektura na pewno zaspokoi Wasz  głód ciekawości.

Zachęcam Was do sięgnięcia po powieść i poznania jej tajemnic oraz bohaterów, których - mam nadzieję polubicie równie mocno jak ja.

Nie popełniajcie mojego błędu - nie czekajcie za długo na zapoznanie się z jej treścią.
Warto już teraz poznać obie historie, które autorka w umiejętny sposób połączyła ze sobą.

W moim sercu „Marcowe fiołki” pozostaną na bardzo długo. 

A w chwili, gdy o niej zapomnę - to kwiaty (fiołki oczywiście) mi o niej przypomną!

                  Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Znak / Między słowami

* cytat pochodzi z książki "Marcowe fiołki" Sarah Jio, str. 285

Źródło okładki: Lubimy czytać
 

Wyzwanie:
Grunt to okładka